FC verslagen 2018

========================================================================

Verslag Nancy

Na een goede voorbereiding met daarin veel wandelkilometers, YouTube informatie, kledings- en uitrustingsaankopen begint woensdag 15 augustus eindelijk het avontuur waar ik zoveel zin in heb.
Mijn hele gezin brengt me naar Schiphol. Vind ik leuk want ik had niet verwacht dat beide dochters zo vroeg hun bed uit wilde komen. Onderweg is er dan ook wel wat ochtendhumeur. Op de Kiss & Ride zeggen we kort gedag. In mijn ooghoeken zie ik al bekende gezichten van mijn reisgezelschap. Dat maakt dat ik met stevige pas hun richting op ga, zodat ik niet op mezelf ben aangewezen bij de onbekende wereld van het online inchecken.
Alles verloopt voorspoedig en wanneer we naar de gate lopen zie ik steeds meer bekende gezichten. In de wachtruimte is het een en al herkenning. De sfeer is goed en ik krijg er nog meer zin in. Kort krijgen we van Hans en Joost nog wat uitleg over de eerste dagen en dan kunnen we aan boord van de KLM Boeing.

Vertrek naar Stockholm
Vertrek vanaf Schiphol

Gelukkig heb ik geen angst en zit de hele vlucht ontspannen in mijn stoel. De KLM serveert zelfs nog een ontbijtje: een lekkere sandwich met eiersalade en een beker thee. Uiteindelijk landen we in Stockholm Arlanda.
Met de bus gaan we naar een hotel waar we die nacht slapen en waar we nu vast onze spullen kunnen achter laten. De middag hebben we om naar eigen invulling door de stad te slenteren en de toerist uit te hangen.

Stockholm haven
Stockholm

Ik vind Stockholm een leuke, rustige stad. De zon schijnt dus we doen een terrasje en lopen wat door het oude gedeelte. De afspraak is dat we avonds met z’n allen verzamelen in een pizzeria en ons te goed doen aan een heerlijke pizza. Daarna weer richting hotel.

De volgende dag, donderdag 16 augustus,vliegen we naar lapland. Deze keer  met een vliegtuig van Norwegian. Het vliegtuig zit vol en ik denk dat 98% deelnemers zijn van de wandeltocht. Herkenbaar aan diverse kenmerken zoals een sporthorloge om, bergschoenen  en/of wandeloutfit aan. We landen op Kiruna. Een kleine luchthaven met een korte landings- opstijgstrook. Met andere woorden: bij het landen komen we met onze neuzen tegen de rugleuning van de voorganger.
Wanneer we onze spullen hebben gaan we per bus richting de camping. Wat mij opvalt aan de bussen in Zweden is, dat die allemaal per stoel een oplaadpunt hebben voor je GSM. Hier wordt dan ook gretig gebruik van gemaakt. Tijdens de busrit moet ik toch echt constateren dat deze stad er grauw en saai uitziet. Veel industrie en weinig leefplezier. Wanneer we op de camping arriveren en ik mijn spullen uit de bus heb gepakt besluit ik eerst mijn tentje op te zetten. Hierna kunnen we ons deelnemersbewijs ophalen. Daarmee kunnen we dan weer een gastankje, een vuilniszakje en droogvoedselpakketten krijgen. Voedselpakketten zijn er in veel smaken dus het is even nadenken welke we meenemen.

Proviant
Voedselpakketten & Zweeds brood

Er hangt een gezellige sfeer en er zijn echt deelnemers uit alle hoeken van de wereld. Ik ben alleen en merk dat ik dat wel fijn vind. Ik ga waar ik wil en wanneer ik wil. Natuurlijk moet ik me in grote lijnen aan het plan van de reisorganisatie houden. Dus kan ik nu lekker een grote beker thee gaan drinken. Tijdens dat bakkie vraagt iemand “Where are you from?” Ik antwoord in mijn steenkolen Engels “from Holland” “oooh” zegt die gast, “dan kunnen we gewoon Hollands praten” haha.
Er is in deze omgebouwde gymzaal ook een soort braderie(tje) Hier is van alles te krijgen tegen een goedkopere prijs dan in de winkel. Broeken, messen, rugzakken en shirtjes. De rij voor de kassa is lang. Tot mijn verbazing zie ik ook mensen nieuwe wandelschoenen kopen. Zouden ze die echt komende dagen gaan gebruiken??
Wat ook fijn is, is dat je een tas met spullen die je tijdens de hike niet nodig heb, mag achterlaten. De organisatie zorgt dat die weer voor je klaar staat na de finish. In deze tas stop ik dus mijn gewone kleding en schoenen. Maar ook shampoo en douchefris, want douchen is er de komende dagen niet bij. De mevrouw bij het inleverpunt moet lachen wanneer ik tegen mijn tas zeg “Goodbye shampoo”
‘S avonds eten we bij een lokaal Thais eettentje een heerlijke, pittige maaltijd. Dit afhaaltentje heeft de hoogste omzet van het jaar zo enorm druk is het. Maar het eten is prima.

Camping voor start
eerste camping

De eerste nacht in de tent. Ik ga al vroeg mijn slaapzak in. Wanneer ik eindelijk naar mijn zin leg merk ik dat ik er klaar voor ben. Laat maar komen die wandeltocht!
De nacht is wat rommelig. Veel korte slaapjes, wat geroezemoes om me heen, snurkgeluiden en toch wel wat frisjes.


Vrijdag 17 augustus.
Het gaat beginnen!! De eerste wandeldag.
We hebben eerst een heerlijk uitgebreid ontbijtbuffet in de kantine van de camping. Dan gaan we in de bus naar de start van de Fjallraven Classic 2018. Er is even wat onduidelijkheid over de tijd en plaats van verzamelen. Dat veroorzaakt wat spanning. Gelukkig werkt hier onze telefoon nog en stappen we met een complete groep in de bus. Uiteindelijk komen we na ongeveer drie kwartier aan in Nikkaluokta. De weersomstandigheden zijn eigenlijk prima om te lopen. Had ik andere bezigheden dan had ik gezegd dat het koud, nat en winderig was.

groepsstartfoto
Groep voor de start

We krijgen de eerste stempel in ons paspoort, maken 3 groepsfoto’s… ja 3! Een met een groen shirtje (voor sponsor 1) Een met een wit shirtje (voor sponsor 2) en de derde met de jas die we van de organisatie hebben gekregen.
Onze groep bestaat uit mannen en vrouwen tussen 22 en 72 jaar.
Omdat deze organisatie is opgestart via de politiesportbond is 75% van ons gezelschap dan ook werkzaam bij de politie. Dat is vooral te merken wanneer er een briefing is en er wordt geroepen “Luister uit mensen……”

Daar staan we dan. Ik voel een kleine kriebel in mijn buik. Die van; heb ik wel een goede voorbereiding gedaan? Heb ik de juiste spullen in mijn rugzak? Je zult het vast herkennen. Uiteindelijk beginnen we met aftellen. 3, 2, 1…START! Daar gaan we.
Ik word op sleep genomen door twee meiden in dezelfde leeftijdsklasse Christien en Sandra. Binnen de eerste km zijn er al veel mensen die stoppen om hun kleding aan te passen. Te warm of te koud gekleed. We lopen met z’n drieën een gelijk tempo dus dat is fijn. Dit stuk bestaat voornamelijk uit kletsen, lopen, pauzeren, lopen, kletsen, eten, lopen enzovoorts.

robuust en ver
Wat veenpluis om een nat beekje tussen de bergen

Zij lopen deze tocht voor de tweede keer dus geven antwoord op de vele vragen die ik ze stel.
De bestemming van dit eerste stuk is Kebnekaise bergstation. Het landschap is enorm. Wat kleine berken bomen, je weet wel…die met die witte stammetjes, struiken en veel stenen, rotsen en keien. Je kan heel ver kijken omdat de vlaktes wijdt zijn en de bergen groot. Ik zoek iets van leven. Eenden in het meer, vogels in de lucht, knaagdieren of misschien wel rendieren. Maar ik kan niets vinden.
We komen als eerste dames aan bij de stempelpost. Maar we mogen nog niet naar binnen. De helikopter komt wat spullen brengen.

heli bevoorading
Heli met onder zich de goederenvoorraad

Door de lucht is de enige mogelijkheid van vervoer, vandaar dat de colablikjes en andere benodigdheden op deze manier arriveren. Maar ook als er door een deelnemer wordt afgehaakt tijdens de tocht is de heli de enige manier om naar de bewoonde wereld te komen.

Nadat we de stempel in het paspoort hebben staan trakteert Christien op een heerlijke beker thee. Ondertussen laden we onze telefoon op. Ik geniet!
Wanneer we weer zijn bijgekomen en opgeladen hijsen we ons weer in de warme, waterdichte kleding en gaan op pad naar de plek waar we de eerste nacht in de natuur mogen doorbrengen.
Tussen de bergen is er een weiland waar we ons kamp opslaan. Ik ben ondertussen al behoorlijk handig geworden en zet mijn bungalow in rap tempo neer. Wanneer ik met een steen de haringen in de grond aan het slaan ben hoor ik “ssssssst….kijk, rendieren” Iedereen is stil en kijkt. Geweldig toch!!!!DSC02492
Er is wat onrust omdat er nog een aantal lopers van onze groep niet binnen zijn. Dat had eigenlijk allang gemoeten. Gelukkig komen ze gezond en beetje moe een voor een binnen.
Alles is in orde voor de nacht dus ik steek mijn gasbrandertje aan en bereid mijn avond eten. Pulled Pork. Ik verwacht er niet te veel van en neem voorzichtig een hapje. Het blijkt een smakelijke voedzame maaltijd te zijn. Onder het eten bedenk ik me dat ik deze eerste tocht lekker heb gelopen. Geen klachten, geen pijntjes dus we kunnen morgen weer enthousiast van start. Ik ga vroeg liggen zodat mijn benen maximaal kunnen rusten. Er wordt de komende dagen tenslotte nog wat van ze verlangd.

me myself I
Happy me!

Ik heb een lampje gekregen wat nuttig dienst doet als algehele tent verlichting. Hiermee kan ik nog wat lezen in het boekje van Daphne Deckers wat ik heb mee genomen. Uiteindelijk knip ik het lampje uit. Wanneer ik daar zo in mijn eentje in mijn tentje ligt, voel het een beetje als vroeger. Als in mijn brandweerbedje. Ik word verdrietig als ik hieraan terug denk. De brandweer is mijn passie en naar mijn mening is dat op een gemene manier van me afgepakt. Ik draai me om en ga bewust aan leuke dingen denken om in slaap te vallen, dat lukt al vrij snel.
Deze dag 23,7 km, 692 hoogte meters in 9,30 uur.

Zaterdag 18 augustus.  De nacht was beter als gisteren maar wel weer wat onrustig. Dit voornamelijk door de koude temperatuur. Ik heb een mummieslaapzak en wat is dan het geval. Er zit een capuchon aan dat is heerlijk warm in je nek en om je hoofd. Maar wanneer je je omdraait blijft de slaapzak liggen en eindig je met je gezicht in de capuchon.
In alle rust word ik wakker, kleed me aan en ga mijn ontbijtje bereiden. Cruesli chocolade. Klinkt lekker…klinkt. Is echt niet te vreten! haha. Ik gooi het weg en neem een Zweeds broodje. Dat is zoveel lekkerder. Het blijkt dat de rendieren die nacht dicht bij onze tenten geweest zijn. Er liggen namelijk verse drolletjes in het gras.
Om 08.30 startklaar verzamelen, korte uitleg over de route en de stempelpost daarna weer van start. Sandra neemt de functie van bezemwagen op zich om op die manier te proberen de groep wel wat bij elkaar te houden. Christien en ik lopen samen verder. Zowaar zie ik iets vliegen: een soort meeuw. Ik moet een beetje lachen omdat ik blij ben een vogel te zien.DSC00172 Later zit ie nog op een rots.
We lopen in een heerlijk tempo. Regelmatig een korte pauze, geen lange pauzes meer. Dit is fijner. Op een gegeven moment zie ik een hamster onder de houten stellage vandaan kruipen en zich verstoppen voor ons. Wat een grappig diertje. Ook komen we een mooie, dikke rups tegen wanneer we omhoog lopen.
Ergens boven op een berg staat de herkenbare blauwe Fjallraven tent. De stempelpost.

wrap rendier
wrap rendiervlees

Altijd fijn als je die in je vizier krijgt. Hier krijgen we ook een soort wrap met aardappelpuree, jam en rendiervlees. We gaan op een rotsblok zitten in het zonnetje om dit op te eten. Het vlees heeft een wat sterke smaak maar we smikkelen lekker. Ook even de schoenen en sokken uit om de voeten te luchten. Wanneer ik om me heen kijk zie ik mensen met pleisters, tape of verband om hun voeten. Gelukkig heb ik nergens last van. Ik ben echt enorm blij met mijn Meindl schoenen. De paden bestaan uit stenen, rotsen of keien. De zool van mijn schoen beschermd de zool van mijn voet tegen de harde, ongelijke ondergrond. Ook kan ik gewoon door de beekjes lopen in plaats van onhandig te hinken van steen naar steen omdat mijn schoenen waterdicht zijn.
Mijn enkels zwikken regelmatig maar dat wordt ook goed opgevangen door deze geweldige schoenen. Mede door de speciale vetertechniek blijft mijn voet op z’n plaats in de schoen bij klimmen en afdalen. Dat is fijn en zorgt dat ik geen blauwe teennagels krijg.
We lopen weer verder. Het regent maar ook daarvoor hebben we goede kleding. Een regenbroek met ritsen aan de zijkant zodat die over onze bergschoenen heen kan als we m aan- of uittrekken. Scheelt een hoop gedoe!
Uiteindelijk komen we aan op de camping in Salka. Het regent dat het giet en dat is nu juist waar ik zo tegenop zag. Tent opzetten in de regen…! Ik vraag of er tips zijn maar men zegt “gewoon neerzetten” Dat doe ik dus ook. Ik moet eerlijk toegeven dat ik herhaaldelijk dat graftakkepestpleuris weer de tyfus wenste maar uiteindelijk stond alles toch op zijn plaats. Ik laat een van de mannen nog even controleren of mijn bungalow stormvast staat, want er wordt voor de nacht een harde wind op gegeven. Daarna gaat die natte rugzak in de tent, trek mijn natte broek uit, mijn natte jas uit en leg die strategisch over mijn natte rugzak heen zodat ik ze morgen weer (nat) kan aantrekken.
Uit mijn rugzak pakte ik warme thermo kleding en fleece vest om aan te trekken. Dat voelt beter.
Nu nog in de stortregen mijn eten op zien te warmen. In de tent het gasbrandertje aangestoken en daarna buiten gezet. Al snel kookte het water. Genoeg voor een maaltijd en een flinke beker warme thee. Als je thee drinkt…moet je plassen!

toilet
toiletgebouw met opvangbak eronder

Er was een toilet dus ik trek mijn natte broek aan en mijn natte jas maar aan en ren naar het houten gebouwtje. Nu moet je geen zwakke maag hebben maar ik ga omschrijven hoe de Laplandse Toilet werkt. W(ater) C(loset) kan je het niet noemen want er komt geen druppel water aan te pas. Normaal gesproken zie je dat een toilet vrij is dat het slot wit is en rood bezet. Hier moet je door het raampje bovenaan de deur kijken of je een hoofd ziet, dan is ie bezet. Zo niet…dan is ie vrij.
Trek de deur open en schrik een beetje. Ik moet een deksel pakken van de houten stellage met een van isolatie piepschuim gemaakte wc bril, neem plaats en doe je ding. Wanneer je nieuwsgierig bent kijk je onder de deksel, ik dus. Dan zie je drie meter lager voornamelijk de kleur bruin, afgewisseld met wat papier. Deze mesthoop wordt regelmatig afgedekt met een laagje zand of kalk tegen stankoverlast. Wanneer de poep & pies teveel is, wordt het helemaal begraven en het toilet gebouw enkele meters verplaatst.
Afijn, ik ren weer terug naar mijn tentje en trek de natte zooi weer uit en ga mijn met mijn thermo kleding de slaapzak in. Ik hoor dat de paar laatkomers ook zijn gearriveerd. Gelukkig bestaat onze groep voornamelijk uit hulpverleners. Dat maakt dat er mensen zijn die in de regen helpen met tenten op te zetten voor de laatkomers en die in de regen water koken om hun reisgenoten van een warme maaltijd te voorzien. Dat vind ik geweldig! Omdat ik voorgaande nachten als vrij koud heb ervaren kruip ik met thermokleding en fleece vest mijn mummie slaapzak in.
Deze dag 23,58 km, 668 hoogte meters in 6,53 uur

Zondag 19 augustus De nacht is steenkoud! In de nacht heb ik een buff als sjaaltje om mijn nek maar ook een als muts op mijn hoofd gezet brrrrrrrrrr. Wanneer ik wakker word hoor ik weer druppels! Ohh My God…!!! Weer regen. Ik trek de natte kleding van gisteren weer aan en ruim zoveel mogelijk op in mijn tentje. Neem als ontbijt een paar Zweedse broodjes en een Snickers. We hebben vandaag de langste tocht en de meeste hoogte meters dus ik wil graag op tijd klaar staan. Ik ga in de regen mijn natte tent in elkaar vouwen en aan mijn rugzak bevestigen.
Voor we vertrekken hebben we een briefing. Twee deelnemers stoppen de tocht. De reden hiervan is dat het niet meer gaat. PTSS maakt het te zwaar voor ze. Ik voel en baal  met ze mee. Daar gaan we weer, nu richting het hoogste punt en nog vele wandelkilometers

hond
Met vier poten ben je sneller boven

verder. Een bijzondere klim door het ruige gebied, de Tjakta pas. De groep loopt wat uit elkaar. De minder snelle lopers zijn wat eerder gestart en de snelle lopers, ikke… mogen wat later. Ik ga me wat afzonderen van de groep, wil wat kilometers alleen maken.

hoogste punt
Hoogste punt

Het hoogste punt is al na 8 kilometer. Het laatste stukje is het meest steil en ook echt effe klimmen. Ik vind het leuk om lekker te bikkelen. De mannen die het eerste boven zijn gooien hun rugzak af en lopen terug naar beneden om de laatste wandelaars te helpen. De  weersomstandigheden zijn zwaar. Niet alleen regen maar ook behoorlijke wind maken het niet makkelijk.
Voorbij dit hoogste punt ga ik alleen het pad volgen. Dit is niet moeilijk omdat de route wordt aangegeven door grote rode klodders verf op een steen of rots. Vanuit de verte lijken dat kaboutermutsjes. Verdwalen is zo goed als onmogelijk.

pad vervolgen
Rode verf is het spoor

 

18 kilometer leg ik in me uppie af. Ik denk tijdens deze afstand veel aan de afgelopen tijd. Hoeveel pech, hoeveel tegenstand, hoeveel negativiteit kan een mens handelen. Ik denk na over het gezegde vergeten en vergeven. Trek de conclusie dat er niets vergeten wordt en zeker niet vergeven. Ik denk over het verliezen van mijn vader. Ik weet zeker dat ie trots op me zou zijn. Maar hij zal niet aan de finish staan omdat te laten zien. Maar ook dat ik trots op mijzelf ben. Geholpen met de zwanen wassen. Begonnen aan deze tocht en dat ik met nieuw werk kan beginnen. Daar heb ik echt veel zin in! Streep onder verleden en aan de slag met de toekomst.
Ondertussen stormt het behoorlijk en waait de regen om mijn oren. Ik ben dik ingepakt en dat maakt dat ik er niet veel last van heb. Zoals menig outdoor mens zegt “slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel” Soms stop ik even met lopen. Dit is om dat ik even de tijd wil nemen om om me heen te kijken. Wat een wijds uitzicht en een bijzonder landschap.

route aanduiding
Deze stapeltjes maken onderdeel uit van de route aanduiding

Tijdens het lopen moet je geconcentreerd zijn waar je je voeten neer zet. Op een steen, op een rots of juist er tussen. Ik merk dat dat nu, nu ik een hoger tempo loop, makkelijker gaat. Niet teveel nadenken maar neerzetten die schoen en doorgaan. Ik heb veel plezier van mijn wandelstokken. Dat had ik niet gedacht. Maar de ongelijke paadjes en de 17 kg op mijn rug zorgen soms voor wat onbalans. De stokken vangen dit weer op.
Ik merk dat ik alleen loop. Echt alleen!

oneindig turen
Even rust met blikje sinas

Alleen is ook alleen. Niemand voor me en niemand achter me. Ik ben omgeven door bergen en uitgestrekt gebied. Het maakt me op een of andere manier blij. Ik zet mijn rugzak op de grond en neem plaats op een stuk rots. Drink wat en eet nog een van de energie blocks die Mud & Sweat store mij heeft aangeraden.
Wanneer ik weer verder ga kom ik na een half uurtje bij de stempel post. Hier krijg ik een geweldig stuk van een chocolade brownie. Ik loop super lekker. De man met de hamer zie ik in de verte staan. Ik lach vriendelijk naar hem en geef m een duimpje op. Ik laat me niet uit mijn tempo halen en ga door.

regenboog
Regenboog

In de verte zie ik een regenboog wat me dan weer laat denken aan mijn vader. “Ja Pa ik hou het wel vol hoor!”
En ik ga weer door. Als ik goed kijk zie ik een paar houten huisjes waarvan ik weet dat daar de camping is. Eindbestemming Alesjaure. Ik wandel nog zeker anderhalf uur over keien en rotsen met als afsluiter een behoorlijke klim. Blij dat ik arriveer op de eindbestemming. Met een elegante zwaai gooi ik mijn natte rugzak neer, trek mijn bagger schoenen uit (dat moet) en loop naar binnen. Hoe blij kan je zijn met een warm plekkie in een café!?
Er zijn al een aantal mannen binnen die zie ik met cola en Snickers. Goed idee. Ik koop dat ook en schuif bij hun aan tafel. Opwarmen!! Heerlijk suiker en chocolade. Mijn neus wordt ook weer een beetje warm. Het is gezellig en geen van alle hebben we ergens last van. Geen pijntjes of blaren. Alleen Goofy, de hond, heeft het behoorlijk koud. Zijn baasje lost dat op door hem toe te dekken met een fleece trui. Later krijgt hij zelfs nog een warm deken van de café baas. Gelukkig is het een jonge hond die wel wat kan hebben.
Stuk voor stuk druppelen, letterlijk en figuurlijk, de wandelaars binnen. We komen tot de conclusie dat we zo onze tent weer moeten gaan op zetten. De tent die nog nat is van de vorige dag moeten we nu weer in de regen gaan opzetten.

voorbijgangers
Ondanks de regen blijven ze lopen

Op een gegeven moment zie ik een stukje blauwe lucht aan komen. Hiervan maak ik gebruik. Het is even droog en zet snel mijn tentje op. Zo!!! Dat heb ik ff mooi voor elkaar! Vanuit mijn tentje zie ik nog wat bikkels de regen trotseren. Ik steek mijn gasbrandertje aan en maak mijn warme maaltijd. Deze moet 8 minuten intrekken en afkoelen. In die tijd maak ik van het overgebleven water weer een lekkere kop thee.
25,97 km, 633 hoogte meters en 6.18 uur

Maandag 20 augustus Ik heb een helse nacht gehad. Het was zo enorm koud dat ik mijn EHBO set heb gepakt en daaruit het isolatie folie deken gehaald.

koud
F*ckin koud

Dit heb ik om me heen gewikkeld en zo mijn slaapzak in gekropen. Als een soort loempia lag ik nu in mijn tentje. Maar het werkte wel. Het bleek ook dat het die nacht maar 3 graden was geweest dus inderdaad een beetje koud.
Maar wat hoor ik …alweer regendruppels. Ooooh nee he! Ik vloek niet snel maar nu hoor ik mezelf toch flink GVD zeggen. Ik heb er behoorlijk de balen in en laat dat ook merken aan mijn medereizigers. Maar iemand zegt me dat ik dit moet zien als het lopen van de marathon. Er zijn momenten dat het enorm leuk is en goed gaat. Maar er zijn ook, net als nu dus, momenten dat het gewoon klote is. Maar…. zo zegt ie, als je straks over de finish loopt voelt het zo enorm geweldig dat je dit heb kunnen volbrengen. Dat voorbeeld klinkt reëel en hou ik dus ook maar voor ogen.
Ook bespreek ik mijn koude nachten probleem en zeg hem dat er op mijn slaapzak toch echt staat aangegeven tot -5 graden. Hij raad me aan mijn slaapzak goed op te schudden voor het slapen zodat er lucht tussen de donsveertjes kan komen en dan met alleen een shirtje er in te gaan. Dus dat doen we vannacht dan maar.
Alle natte zooi is weer ingepakt en ik ben weer klaar voor vertrek. Het weer zou vandaag beter gaan worden en de afstand is weer wat korter als gisteren.

De route
De route

De route van vandaag is veel over houten planken die zijn aangebracht om het ons af en toe makkelijker te maken maar ook om bepaalde planten te beschermen tegen dat gestamp van wandelaars.
Er zijn drie deelnemers uit onze groep die hun hond hebben meegenomen. Daar ben ik dus best jaloers op! Suzie had dit reuze leuk gevonden. Wel had ik dan meer gewicht mee moeten sjouwen in mijn rugzak aan voertjes en dekentjes. Maar het was ook warmer geweest in mijn tentje en mogelijk zelfs in mijn slaapzak.
Het weer wordt inderdaad beter en mijn wandeltocht gaat nog steeds geweldig. Dat geeft aan dat mijn voorbereiding goed is geweest.

Stroompje oversteken

Het enige wat ik niet heb kunnen trainen in ons koude kikkerlandje zijn de paden van rots en steen. Dat was wel even wennen maar ook nu onder controle. Ik mag mezelf nu dan ook een ervaren berg wandelaar noemen. Weet je wat ook een mooie ervaring is…wanneer je een klimmetje doet en je komt bovenop de berg aan dat je dan even al leunend op je stokken staat uit te hijgen en het enige wat je hoort is je hartslag.
Onderweg is er weer een zoete traktatie. 3 dikke, kleine pannekoekjes met jam en veeeeeeel slagroom. Het is droog dus we gaan op een steen zitten en genieten van het moment.
Er wordt me verteld dat er nog een deelneemster heeft moeten afhaken. Een oude blessure aan haar knie ging weer opspelen en belemmerde haar verder te lopen. Ze is ergens halverwege het parcours opgehaald door de heli. Daarop heeft ze wel 3 lange uren moeten wachten in de kou en regen.  We kijken naar onszelf en hebben nog steeds geen overdreven pijn klachten. Ik vertel dat ik al een tijd magnesium en glucosamine slik om kramp en pijntjes in mijn oude lijf te voorkomen.
Het spreekwoord na regen komt zonneschijn is hier wel heel letterlijk want zo in het zonnetje lijkt deze tussenstop wel op een gezellig samenkomen. Maar de tocht moet vervolgd worden. Samen met een maatje loop ik verder. Hij heeft zijn hond mee. Het is een Buddyhond. De hond heeft hij nodig in zijn leven omdat hij is traumatiseert door gebeurtenissen tijdens zijn werk bij de politie. Hij heeft PTSS. Ik luister naar hem en denk terug aan mij zelf een tijd geleden. Gelukkig heb ik kunnen leren waar mijn grenzen liggen en kan ik dat aangeven. Samen gaan we relax verder.

brienenoordbrug
Brienenoordbrug

Het is nog steeds mooi weer en stiekem hopen we dat het zo blijft. Via een metalen brug komen we aan op de camping in Abiskojaure

druk op camping
tent drogen

De zon schijnt en iedereen is vrolijk. We hangen alle natte spullen in de bomen. Tent, slaapzak, jas en shirtjes. Zelf nemen we plaats aan een van de pickniktafels en gaan we cola drinken en Snickers eten. Het gesprek is het missen van luxe. Al 5 dagen hebben we niet gedoucht. We ruiken dan ook behoorlijk. Iemand roept “We stinken niet naar zweet maar veel erger…naar zwerver!!” haha
De camping stroomt langzaam vol en ook onze achterblijvers arriveren. Het is grappig hoeveel verschillende talen er te horen zijn. Twee mannen staan met de tenten naast elkaar en stellen zich voor. De een uit Denemarken en de ander uit Hongarije. Ook zijn er veel lopers uit Korea en andere oosterse landen. Een bonte verzameling mensen met het zelfde doel; Hiken
20,47 km, 247 hoogte meters in 4.46 uur

Dinsdag 21 augustus De nacht was minder heftig als voorgaande. Ik heb mijn foliedeken nog wel in mijn slaapzak maar heb hem niet de hele nacht gebruikt, gelukkig. Ik heb pasta als ontbijt maar het is wat veel. Gelukkig slaapt Goofy in de tent naast me en hij mag de rest. Zijn voerbak wordt gevuld met een heerlijke warme maaltijd. Hij smult en wanneer hij klaar is kijkt ie met een oranje snor tevreden in het rond.
Ik ben mijn rugzak aan het vullen en trek de conclusie dat ik de juiste spullen heb meegenomen.

kungsledenpad
Kungsledenpad

Veel plezier van mijn losse mouwtjes, mijn tubes (kousen zonder voeten), thermokleding en de hele tocht heb ik een buff op mijn hoofd gehad. Maar mijn regenbroek vond ik het meest geweldig. Deze heeft ritsen aan de zijkant zodat ik niet mijn schoenen hoef uit te trekken wanneer ik die broek aan- of uittrek. Toch had een van mijn wandelmaatjes iets wat ik volgende keer (als die er komt) zeker ook ga meenemen…. Een zakflesje met sterke drank. In mijn geval zal dat dan een heerlijk Jagermeistertje worden. Daar had ik zo af en toe wel een slokje van gelust.
Vandaag gaan we ons klaar maken voor de laatste loopdag met de kortste afstand. We gaan richting de finish. De langzame groep start om 08.00 en wij mogen een half uurtje later.
Onderweg kijk ik terug op een bijzondere week waarin ik heb genoten en heb moeten afzien, waarin ik veel heb mogen glimlachen maar ook heb moeten doorzetten. Waarin ik menig traantje heb laten biggelen maar waar er door mijn loopmaatjes ook aandacht was voor mijn verhaal en mijn verdriet. En hun mij ook lieten realiseren dat deze vakantie een nieuw begin is. Streep onder dat wat geweest is en alles inzetten op een mooie toekomst.
Ook heb ik plezier heb beleefd aan alle medelopers uit de hele tocht. Geweldig! Maar ook dat de organisatie van de Fjallraven Classic 2018 prima geregeld was.
De organisatie van “onze” groep lopers was goed. Regelmatig kreeg je een compliment. Men noemde mij een bescheiden doorzetter die goed presteert.
Wanneer we 4 km voor de finish zijn is de groep compleet. Gezamenlijk gaan we verder. Iemand roept heel hard “Kijk nou…een auto” haha die hebben we al 5 dagen niet gezien. 200 meter voor de finish stellen we ons op.

Opstellen finish
Opstellen voor de finish

Dat kost even wat tijd en aandacht maar uiteindelijk staan we in rijen van 4 en marcheren als vermoeide soldaten licht chaotisch naar de finish in Abisko touriststation
Wanneer we over de finish komen, zetten we onze rugzak in een hoek en we gaan in een kring staan. Om de beurt krijgt ieder onder een luid applaus zijn medaille uitgereikt. Wat een gaaf moment.

verdiend
Verdiend!! Medaille, badge, pinn en paspoort

Er zijn veel emoties, ieder zo de zijne. Er wordt gezoend, handen geschut en geknuffeld. We hebben het toch maar gedaan!!
We pakken onze spullen en gaan in de lobby van het hotel zitten. Warm worden, thee drinken, bijkomen maar ook het thuisfront op de hoogte stellen dat de trip volbracht is.
Veel medelopers kiezen ervoor om de laatste nacht in het hotel een kamer te huren en niet nog een nacht in de tent te kruipen. Natuurlijk maak ik die overweging ook maar besluit om toch de laatste nacht ook in mijn tentje te verblijven.
Het is gezellig op het terrein. Christien en Sandra nemen me weer mee op sleeptouw. We brengen onze schoenen weg naar de schoenenpoetstent.

schoenenpoets
Schoenenpoetstent

En er staat een grote tent waar we een broodje rendier kebab bestellen. Dat smaakt wel. Dan ga ik weer naar de lobby om mijn telefoon aan de oplader te hangen. Nu wordt ik even onrustig want hij laadt niet op. Ik word geholpen met andere snoertjes maar die maken ook geen contact. Hmmm…wat nu.
Gelukkig is er een radio zend amateur die mij uit de brand helpt. Hij heeft een snoertje met iets meer power en dus zak ik ontspannen achterover in een van de luie stoelen.
Er is een douche op het terrein maar daar ga ik morgenochtend pas onder. Mijn tent, slaapzak en andere kleding stinkt tenslotte allemaal naar zweet.
Tijdens het eten van het broodje rendiervlees zag ik dat er een tattooshop op het terrein stond. Ik ga naar binnen en leg uit de tattooeerster uit wat ik wil.

tattooDe grafiek van de te lopen route van de Fjallraven Classic 2018, van 0 – 110 km, de rustplaatsen erbij en boven de finish een sterretje. Dat sterretje doet me denken aan mijn vader die als trouwe supporter mij vaak bij de finish van een bijzondere sportiviteit opwachtte.
14,47 km, 192 hoogte meters in 3.17 uur.

Woensdag 22 augustus Om 05.10 word ik wakker. Redelijk goede laatste nacht gehad in de tent. Ik pak mijn klaar gelegde spullen en sluip tussen de tentjes door naar het douchegebouwtje…eindelijk douchen! Moet ik in de rij gaan staan..oepsie. Maar als ik er dan onder sta is dat toch wel even genieten. Ik was mijn haar en zie dat de shampoo lichtbruin van kleur is, Gatver. Mijn haar wordt dus twee keer geshamponeerd. Eindelijk mag ik mijn spijkerbroekie en gympen weer aan. Dat voelt dan zo fijn. Tent voor de laatste keer inpakken, rugzak voor de laatste keer inladen en nu naar luxe ontbijtbuffet in het hotel waar ik ruim de tijd heb om van alles te eten en drinken.
Om 09.30 stappen we in de bus om te beginnen aan te terugreis.

Ik begon aan deze trip met het idee mijn hoofd leeg te maken, het verleden af te sluiten  en daar mee plaats te maken voor nieuwe ervaringen, het leren kennen van nieuwe mensen en met een positief gevoel de toekomst in gaan. Dat is zeker gelukt!

Dank je wel Hans en Joost voor de begeleiding en dank je wel  https://www.hiking-adventures.nl/ voor de organisatie.

logo7

=========================================================================

Hiking & Adventures 7-7-2018 Austerlitz

We waren vandaag allemaal mee en er helemaal klaar voor. Na Apeldoorn, Amerongen, Bakkum, Vierhouten en natuurlijk het onvergetelijke trainingsweekend in Limburg liepen we exclusief voor de Fjällrävengroep een prachtige route vanuit, in, door, rond en weer terug naar Austerlitz.

Anja en Arno stelden hun achtertuin gastvrij ter beschikking als verzamel- en startpunt onder de voor iedereen vertrouwde vlag van Hiking & Adventures.

Met de IJslandse vermoeidheid nog in de benen gaf Joost ons wijze les in het verbranden van gebruikt Wc-papier en deelde hij de cadeautjes uit van Vaude.

Ditmaal gaf Arno ons de routeinstructies door het bos dat hij kent als was het zijn eigen broekzak. En warempel; zijn inschattingen van de te lopen tijd en afstand waren accurater dan we gewend waren. Dat de plaatselijke boswachter op een terreinscootmobiel zich vergiste in de gedachte 40 mensen en honden wegwijs te kunnen maken is hier slechts een vermakelijke voetnoot.

Ontspannen kletsend en kuierend liet de groep de pyramide links liggen om voorrang te geven aan het terras van de Bergse Bossen. Na een prima lunch en 120 minuten van de beloofde twee uur stonden we getraind als we inmiddels zijn zonder enige vorm van vermoeidheid weer op het startpunt.

De Fjällrävengroep; een bonte verzameling van mensen die ‘er mogen zijn’ liep vandaag als geleid door een Zwitsers uurwerk door de bossen van Austerlitz. Ditmaal spraken we de hoop uit elkaar al binnen enkele weken weer te zien in Zweden. Want daar zijn we nu helemaal klaar voor!